Onze cultuur gaat ten onder.

1. Onze cultuur gaat ten onder.
   Wij wijken voor vreemde ideologieën die ons land overspoelen. Het is een invasie van figuren die botsen met onze volksaard en onze cultuur.
   Wat moeten we met al die vreemde snoeshanen? Waar komen ze vandaan? En het worden er alsmaar meer. Ze houden van geweld. Van bloed. Van verminkingen. Littekens van zweepslagen. Geamputeerde ledematen. Van de dood. Ze maken misbruik van de vrijheid in dit land om hun zieke opvattingen ongelimiteerd te uiten. ... Hoeveel tere kinderzieltjes er ook het slachtoffer van zijn. Hoeveel vrouwen zich ongemakkelijk voelen onder hun blikken. Het is angstaanjagend. Waar moet dit heen? Hoe gaat dit aflopen? Is de ondergang nabij? Is de toekomst slecht somber, zwart en duister?
   U begrijpt wel waar ik het over heb. Deze week was het weer zover. Deze week was het weer Halloween
   Halloween. Een feest dat zijn oorsprong vindt in de Verenigde Staten van Amerika. Amerika, de grote satan. Amerika, met zijn gewetenloze oorlogsmachine. Amerika, met zijn door geweld verscheurde steden. Amerika, met zijn willekeurig schietpartijen op scholen. Amerika, met het meeste gevangenen per hoofd van de bevolking. En Amerika, met zijn roofkapitalisme en extreem consumentisme.
   Uit dat land komt Halloween, een feest dat de dood verheerlijkt. Een feest dat bedoeld is om angst aan te jagen. De terreur kan ieder moment immers op elke willekeurige plek toeslaan.
   Zeker in Amerika. En die orgie van geweld en bloed, die in Amerika de orde van de dag, is wordt verheerlijkt met Halloween. Zodat de willoze consument zijn zuurverdiende centjes kan uitgeven aan afstotelijke kleding en gruwelijke makeup. Ter stimulering van een op apegapen liggende economie, die alleen door overal oorlog te voeren kan blijven bestaan.
   Het is walgelijk om te zien dat Nederlandse bedrijven en winkeliers, met hun misselijk makende middenstanders mentaliteit, door gewiekste reclame en schaamteloze promotie ook in ons land een groeiende groep mensen tot slachtoffer van Halloween maakt. Gewetenloos geld uit de zakken klopt. Voor spullen die de dag erna op de vuilnishoop kunnen. Voor een feest dat de ultieme leegte van hun bestaan accentueert. Stakkers lopen met open ogen in deze val van het consumentisme en de oorlogsindustrie. En dan zien ze er ook nog eens belachelijk uit.
   Naar die slachtoffers gaat vandaag mijn medelijden uit.
   En het is maar dat U het weet.

Wat blijft er over van de literaire roem van veelschrijvers als Herman Brusselmans?

Iedere maand lees ik een stukje voor tijdens een bonte avond in het voormalige Muiderpoort theater, dat nu op onverklaarbare gronden de Jungle heet, waar ook een schrijver, tussen allerlei buurt trivia, een kwis, muziek en mijn ongenuanceerde gebral zijn of haar boek komt aanprijzen en vol bewondering en met ingehouden adem luister naar ze,  want laten we eerlijk zijn: een boek schrijven en vereist enorme opofferingen.
Je krijgt te weinig beweging, bent opgesloten in een stinkende kamer, je eet ongezond, je slaapt nauwelijks want dat boek spookt de ganse tijd door je hoofd.
Voor de eeuwige literaire roem hoef je het niet doen, en in de overgrote meerderheid van de gevallen valt de verkoop tegen, en blijven de lezers beperkt tot vrienden en familie, die niet altijd even blij zijn met de verplichting je geesteskind tot zich te nemen.
Wat ik wel begrijp is dat mensen het leuk vinden om te schrijven, zelf tik ik immers ook graag een stukje, en terwijl ik me volledig bewust van de zinloosheid van deze activiteit, beleef ik daar toch een vreemd soort genoegen aan.
Het is zelfs enigszins verslavend, want al honderden van die stukjes  heb ik al op het internet gekatapulteerd, en ik kom maar niet af van deze gewoonte, die bij de spaarzame lezer nog al eens tot irritatie leidt.
Zou er een naam voor deze kwaal bestaan?
Goedbeschouwd is schrijver zijn een ernstige ziekte, een levensbedreigende aandoening, een fatale verslaving.
Want al dat achter je typmachine zitten en pagina na pagina produceren moet haast wel ongezond zijn.
Bij mij valt het nog mee, maar je hebt ernstige gevallen, zoals Arnon Grunberg of Herman Brusselmans die in een razend tempo voorttikken, boeken, columns, essays, artikelen, gedichten, recensies, een eindeloze stroom woorden storten ze over de mensheid.
Terwijl ze weten, zoals Gerard van het Reve al wist, dat na hun dood alles wordt weggegooid.
Het ziektebeeld van de veelschrijver is niet iets moderns, in het verleden kwam het vaker blijkt uit dit filmpje waarin een patient uit het verleden wordt opgevoerd wiens naam allang vervlogen is.


https://youtu.be/EXnun1Mn8y0

Amsterdam fm brengt nieuw elan in het Tropenmuseum

Het is het mooiste gebouw van Amsterdam Oost. Het Koninklijk Instituut voor de Tropen, ooit gebouwd om koloniale schatten uit ons Indië, wat we volgens sommigen nooit weg hadden moeten doen, tentoon te stellen. Door het onbenul van de hoge dames en heren poitici die ons land besturen, die onder leiding van Halbe Zijlstra aan botte bezuinigingsdrang op alles wat in ons land naar cultuur ruikt leden, was dit museum bijna opgeheven.
Ik zie me nog met een grote groep mensen hand in hand een cirkel rond het gebouw vormen om te protesteren tegen deze daad van barbarisme, met links en rechts van mij twee aantrekkelijke en hoog intelligente dames, die gelijk gespot werden door de persmuskieten van at5 waarvan de  meest aantrekkelijke  voor de microfoon van de dorpsomroep een vlammend betoog afstak dat de verslaggever geïntimideerd achterliet en Halbe de sloper zal hebben doen schrikken.
Dat was mijn vriendin inderdaad.
Sinds die dag is er heel wat water door de zee gestroomd en heeft het aanzienlijke moeite gekost om het museum, het mooiste van Amsterdam, van een wisse dood te redden.
Maar zie, al die acties zijn niet voor niets geweest. Het museum is als lazarus uit een comateuze toestand verrezen, het heeft een gloednieuwe entree gekregen en  het meest culturele radiostation van Amsterdam gaat vanuit dit gebouw uitzenden.
De mooiste radio vanuit het mooiste gebouw.
Cultuur van de bovenste plank.
Wat wil een mens nog meer?

https://youtu.be/RvEEb3_y6U0

Griep is goed. Griep is geweldig. Griep is goddelijk.

Ik ben  hersteld van een zware griep en dit is mijn conclusie.

Het is een openbaring die ik graag met U deel. 

Griep is goed.

Griep is goddelijk.

Griep is geweldig.

Omdat de enige oplossing bij griep niks doen is.

Afwachten tot het voorbij is. 

Dat is trouwens een oplossing die trouwens bij heel veel andere problemen in het leven 

ook heel goed werkt, maar dit terzijde.

Griep is een zegen aan. Griep is een moment van zingeving. 

Griep is goed  voor lichaam en ziel. 

Griep betekend namelijk genieten. Griep is heerlijk. Griep betekend uitslapen. 

Lekker lang uitslapen.En dan later op de dag nog een middagdutje. 

Griep betekend fantastische koortsdromen. Gratis en voor niks trippen. Hallucineren. 

Helemaal geen lsd, Mdhg, xtc, wiet of hoe al die spullen heten.

Griep betekend dat verzorging behoeft.

Verwend, gekoesterd en geknuffeld moet worden en heel veel medelijden verdient.

.Want je bent tenslotte zielig. 

 En bij griep mag je alle nare verplichtingen, die het leven tot een ondragelijke lijdensweg 

kunnen maken,  afzeggen. Niks hoeft. Niemand verwacht nog iets van je.   

Eten en slapen, dat is alles. Voor de rest lummelen in huis en hangen op de bank. 

Terwijl het buiten slecht weer is. Kou. Wind Regen. Maar daar hoef je niet doorheen. 

Mag je niet doorheen. En wil je  niet doorheen. 

Lat die narigheid maar aan de rest van  de mensheid over.

En kijk eens hoe relatief alles opeens wordt? 

Waar maakt iedereen zich  buiten toch zo druk over? 

Is het allemaal echt zo belangrijk? 

Het nieuws? Werk? Carriere? Geldzaken? Macht? Status? Internet? Mobiele telefonie? 

De nieuwste games? De nieuwste apps?

Het huurwaardeforfait? Lekker belangrijk. Maar niet als je griep hebt. 

Werken? Koken? Strijken? Stofzuigen? Schoonmaken? Administratieve klussen?

Laat maar. Niet nodig. Iets voor  gezonde mensen.

Griep brengt je bestaan terug tot de kern. 

Griep wijst je op dat  eenvoud is het kenmerk van het ware is.  Het leven kan zo mooi zijn. 

Als ik het maar simpel houdt. Daarom weg al die drukte en al die stress. Opzouten ermee.  

En daarom wens ik iedereen een zware griep toe.

Want griep is goed.

Griep is geweldig 

Griep is goddelijk.

En het is maar dat u dat weet.

De eerste enige echte Nescio tour, een vernieuwend concept en een goudmijn

De oude historische binnenstad van Amsterdam gaat ten onder aan  het toerisme, dat enorme overlast veroorzaakt.

De gemeente Amsterdam wil daarom dat de toeristen ook andere wijken gaan bezoeken, zodat die ook kunnen bezwijken onder stedentrippers, dagjesmensen en cruisetoeristen.

In dat kader kreeg ik een visioen, een gouden idee om de alsmaar aanzwellend mensenhordes uit het centrum te leiden .

Een Nesciotour door Amsterdam Oost, langs plekken die aan deze schrijver gelinkt kunnen worden.

Nescio, de beroemdste schrijver uit Amsterdam oost, beroemder dan die katholieke grappenmaker uit betondorp Gerard Reve en zijn geleerde broertje bij elkaar.

Op de fiets langs monumenten ter ere van Nescio, zijn woonhuizen, zijn scholen en eindigend bij zijn graf op de Nieuwe Oosterbegraafplaats. 

In gedachten zie ik hordes toeristen met gevaar voor eigen leven op de fiets achter me aanslingeren door Oost. 

Bij ongelukken kan  het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis, het OLVG oost, daar nog een aardige grijpstuiver aan verdienen. 

En voor wie zich afvraagt of al die toeristen Nescio wel kennen heb ik een geruststellende mededeling.

Dat is alleen maar een kwestie van marketing en promotie.

Grote posters, vermelding op relevante sites op het internet en te boeken bij tours & tickets.

Kat in het bakkie. 

Even die boekjes in het Engels, Spaans en Chinees vertalen, zodat ze dat als souvenir mee naar huis kunnen worden meegenomen.

Zo pikt de boekenbranhe ook een graantje mee.

Dat in het buitenland niemand iets van Nescio gelezen heeft is geen punt.

Zo kun je in Dublin een James Joyce tour doen, langs alle pubs waar deze praatjesmakende parvenu andere bezoekers het leven zuur placht te maken.

Die tours zijn mateloos populair, terwijl ik er van overtuigd ben dat geen van de bezoekers ooit een van die boeken van Joyce gelezen heeft.

En begrepen zeker niet.

Die boeken zijn namelijk totaal ontoegankelijk, onleesbaar en aan de inhoud is geen touw vast te knopen.

Die Joyce is een totaal overschatte prutser en het dode bewijs van wat een uitgekiende marketingcampagne voor elkaar kan krijgen.

Nescio daarentegen is nog steeds uiterst leesbaar en de verhalen over hem geven aanleiding voor een prachtige fietstocht langs allerhande punten in het rustieke en lommerrijke Amsterdam oost.

En dan zal blijken dat Amsterdam Oost veel mooier is dan dat grauwe Dublin met zijn deprimerende kroegen en sombere gebouwen.

Dublin waar het ook altijd regent.

De Nescio tour in Amsterdam Oost.

In mijn glazen bol voorzie ik een grote toekomst voor dit idee. 

Ik droom van gouden bergen.

Ik hoor de kassa al rinkelen.

Ter promotie heb ik alvast een filmpje van de tour gemaakt. https://youtu.be/PxLKptTEz5U

Paul Vugts over Afrekeningen.

Misdaadverslaggevers. Je hebt Peter R. de Vries, je hebt John vd Heuvel, je hebt Steve Brown, je hebt Bas Van Hout, en er zijn er vast nog meer. Allemaal alfa mannetjes, met een reusachtig ego, die bovenop hun eigen apenrots zitten..
Dat geldt niet voor mijn favoriete criminaliteitwatcher Paul Vugts.
Een bescheiden, hardwerkende man, die zich het liefst op een gammele stadsfiets verplaatst, de bescheidenheid zelve is en geen egomaniak zoals veel van zijn collega's.
Paul Vugts, die al 20 jaar het vuur uit zijn sloffen loopt  Het Parool, een krant in een continue strijd het hoofd boven water te houden in deze digitale tijden.
Ik heb en zwak voor Paul, maar dat heeft ook strikt persoonlijke reden, hij kocht ooit mijn cd "Muzikale hoogtepunten uit Robz Pianobar", een waar muzikaal meesterwerk al zeg ik het zelf, en een collectors item waar naar verluidt inmiddels enorme bedragen voor geboden worden.
Paul heeft sinds die tijd duizenden artikelen voor de krant geschreven en een zestal boeken.
Recent kwam zijn nieuwste boek uit "Afrekeningen". Over moord en doodslag in Mokum, allemaal waar gebeurd.
Tijd voor een interviewtje. https://youtu.be/Vhj6PYGFTeY

BAN DE BAKKEN

Zelf ben ik ooit, in een ver grijs en triest verleden ambtenaar geweest. 

Bij de fiscale inlichtingen en opsporingsdienst. U moet zich daar niet teveel van voorstellen. 

Ik was vooral goed in  papier verplaatsen, paperclips tellen, potloodkluiven, tafeltennissen en 

beheren van een kantoortuin met citroengeranium, komkommers en tomaten. 
En zoals ik waren   er velen die daar ongeïnspireerd hun tijd stuksloegen.
Ambtelijke dwalingen, domme beslissingen en foute plannen waren aan de orde van de dag.

Maar daarover zult U van mij niks horen want ik heb een geheimhoudingsplicht.

Sinds die tijd heb ik wel een fijngevoelige antenne voor stupide overheidsgedrag. 

En  zo trof ik laatst weer een voorbeeld bij mij om de hoek. 

Zo'n ideetje bedacht vanachter het bureau dat in de praktijk slecht louter ellende oplevert. 

Met dank aan de gemeente Amsterdam.
Goedbedoeld door iemand die vast iedere dag in de file staat vanuit Purmerend of Almere en \geen feeling heeft met Amsterdam wanneer hij gezeten achter het bureau zijn onzalig plannen \bedenkt.
Laat hij gaan papier verplaatsen, paperclips tellen, potloodkluiven, tafeltennissen en beheren van 

een kantoortuin met citroengeranium, komkommers en tomaten. 
En val ons arme burgers niet lastig met maatregelen die dom zijn, voor meer gevaar zorgen, de verkeersveiligheid bedreigen en het monumentale stadsgezicht aantasten.
Waar ik het over heb?

De onrust die is onstaan  door de plaatsing van een tweetal lelijke grote afvalcontainers 

\voor glas en papier bij het fietspad tussen laagte kadijk en entrepotdok

Hierdoor is een gevaarlijke verkeerssituatie ontstaan waarbij de zichtlijnen voor het verkeer 

worden geblokkeerd.

Door die bakken is het zicht van en  op Spelende kinderen,   scootmobielen en fietsers van alle kanten ernstig gehinderd, 

Het is wachten is het eerste slachtoffer.

Bewoners  leven in continue angst voor een fataal ongeval op deze plek.

Daarbij komt dat die bakken niet nodig zijn.

Er zijn  genoeg plekken waar men met glas en papier  kan dumpen.

Er trouwens dat hele scheiden van afval is sowieso zinloos.

Op de dagen waar vuil wordt opgehaald is er nu te weinig ruimte voor vuilniszakken van \

de omwonenden door die grote lelijke bakken.

En dan tasten die bakken ook nog het monumentale zicht op het prachtige entrepotdok aan.

Weer een voorbeeld van cultuurbarbarij van de gemeente Amsterdam.

Talloze protesten mochten tot op heden niet baten.

De hoop is nog steeds dat de gemeente tot inkeer komt en de bakken verwijdert voor 

het eerste ernstige ongeluk plaatsvind 

Er gaan al geluiden op om het heft in eigen handen te nemen, en een buurtactiecomité is in 

oprichting onder de naam “BAN DE BAKKEN".

Kijk U naar deze documentaire: https://youtu.be/7y75o9X2lMo 

Thierry Baudet, Theo, Pim en Zlata Brouwer

Thierry Baudet is de nieuwe ster aan het politieke firmament.

Afkomstig van dezelfde Haarlemse elite middelbare school als Job Cohen, Philippe Remarque en Sylvia Witteman en mateloos populair onder de jeugd.
Hij is kortom niet van de straat.
Veel zich links noemende mensen noemen hem gevaarlijk en houden hun hart vast.

In mijn glazen bol zie ik dat we nog veel van hem gaan horen en dat linkse mensen zich nog veel gaan opwinden over hem.

De eerste oproepen tot geweld tegen hem  zijn al gesignaleerd.
Moet ik toch weer even denken aan het Theo en Pim.

Volgend jaar gaat het Forum in de Amsterdamse gemeenteraad komen.

Ik liep toevallig een van leden van het forum, kandidaat voor de 2e kamer als cultuurspecialist tegen het lijf, bij een van mijn radio optredens. 
Violiste, vioollerares en onderneemster, de half Tjechische (vandaar die voornaam) Zlata

Brouwer.

https://youtu.be/wdS7N-qZMwY

Ik heb een fijne antenne voor stupide overheidsgedrag.

Zelf ben ik ooit, in een ver en triest verleden, ambtenaar geweest.
Bij de fiscale inlichtingen en opsporingsdienst.
Als assistent adjunct commies.
Oftewel loopjongen.
U moet zich daar niet teveel van voorstellen.
Ik was voornamelijk bezig met papier verplaatsen, paperclips tellen, potloodkluiven, tafeltennissen en beheren van een kantoortuin met citroengeranium, komkommers en tomaten.
En veel zinloos rondlopen.
En zoals ik waren   er velen die daar ongeïnspireerd hun tijd stuksloegen.
Ambtelijke dwalingen, domme beslissingen en foute plannen waren aan de orde van de dag.
Maar daarover zult U van mij niks horen want ik heb een geheimhoudingsplicht.
Sinds die tijd heb ik wel een fijngevoelige antenne voor stupide overheidsgedrag.
En  zo trof ik laatst weer een voorbeeld bij mij om de hoek.
Zo'n ideetje bedacht vanachter het bureau dat in de praktijk slecht louter ellende oplevert.
Met dank aan de gemeente Amsterdam.
Goedbedoeld door iemand die vast iedere dag in de file staat vanuit Purmerend of Almere en geen feeling heeft met Amsterdam wanneer hij gezeten achter het bureau zijn onzalig plannen bedenkt.
Laat hij gaan papier verplaatsen, paperclips tellen, potloodkluiven, tafeltennissen en beheren van een kantoortuin met citroengeranium, komkommers en tomaten.
En val ons arme burgers niet lastig met maatregelen die dom zijn, voor meer gevaar zorgen, de verkeersveiligheid bedreigen en het monumentale stadsgezicht aantasten.
Waar ik het over heb?
Kijk U naar deze documentaire: https://youtu.be/7y75o9X2lMo

Ik wordt culinair recensent. Ter nagedachtenis aan Johannes van Dam.

Gisteren had ik geen zin om te koken. Dan maar ergens gaan eten. Keus genoeg. 

In de directe omgeving zitten rond de twintig restaurants. 
Op wat voor gronden moet je beslissen welk etablissement je gaat bezoeken? 

Tips van vrienden en bekenden? Die zullen allemaal een verschillend advies uitbrengen. 

Mijn eigen ervaringen? Dan ga ik bij mijn vriendin eten.
De adviezen van culinaire journalisten dan? Daarvan zijn er tegenwoordig een heleboel. Een beetje teveel als je het mij vraagt. 

En die zijn allemaal onbetrouwbaar.

Iedere zichzelf respecterende periodiek heeft wel iemand die met veel graagte die functie 

vervult. 

En vervolgens op kosten van de baas of van de uitbater van de een of andere meestal hippe 

tent mag eten en drinken. 

En dan vaak ook nog geld toe krijgt om er een stukje over te schrijven. 

Heerlijk beroep. Een luizenbaan. 

Kat in 't bakkie.

En U begrijpt, aan die beoordelingen kun je niet veel waarde hechten. 

Johannes van Dam, de in 2013 overleden aartsvader van het genre, gastronomisch goeroe,  betweter en azijnpisser, vertelde me ooit dat zijn cijfers altijd te hoog waren. 

Dat moest. 

Anders kreeg hij ruzie met de advertentie afdeling, want die merkte dat als Johannes een 

5 of een 6 gaf het aantal annonces van restaurants in de krant flink daalde. 

Dus gaf hij alleen een zes als hij na het eten brakend boven de wc pot had gehangen en 

een 5 als ze zijn maag hadden moeten leegpompen.
Zelf heb ik de afgelopen tientallen jaren me uitgebreid laten fêteren in hotels, restaurants 

en op wijnproeverijen in binnen- en buitenland. 

En U begrijpt nooit een onvertogen woord erover gerept. 

Natuurlijk niet. Ik ga daar een beetje mijn eigen glazen ingooien. 

Ik ben gekke Henkie niet. 

Dus ook ik ben schuldig. Onderdeel van wijdverbreide corruptie en valse propaganda.

Ik ben een zondaar. Excuses. Vergeef me. Mea culpa, mea maxima culpa.

Maar nu is het mooi geweest. Ik wordt nu culinair recensent nieuwe stijl. 

Eerlijk. Recht voor zijn raap. Onomwonden. Zonder blad voor de mond. 

De waarheid en niets dan de waarheid. Ik ga alle beerputten voor u openen. 

En wantoestanden in de horecasector genadeloos aan de kaak stellen. 

Bedorven vlees, verlepte groente, zure wijn, slechte bediening, horkerige gastvrijheid,

exhorbitante prijzen, kleine porties. Allemaal gesneden koek voor wie wel eens uit eten gaat. 

Dat gaat een hele mooie nieuwe move in mijn hopeloze carriere zijn.
Ik heb laatst een proefilmpje gemaakt.  Een  serie Tips voor de Amsterdamse Horeca. 

Nu zoek ik alleen nog iemand die me gaat betalen om dit goede voornemen in de 

praktijk te brengen. 

Ik hoor graag van U.

Zeehondenvlees op het menu van hippe restaurants

Het was een zonnige dag, er waaide een flauw briesje, en ik maakte een boottochtje door de 

Waddenzee om zeehondjes te gaan spotten.

De schipper vertelde op gemoedelijke wetenswaardigheden over  zeehonden in de Waddenzee.
Leuke weetjes, ditjes en datjes en feiten en cijfers..

Geen wolkje aan de horizon, geen zorgen  dus  genieten maar.

De zeehonden  lagen vredig te slapen op een zandbank.
Het gaat goed met de zeehondjes, sprak de schipper en kwam met  die de zwartkijker en sombermans in mij wakker kusten op deze mooie zomerdag.
Verontrustende gegevens.
Misschien gaat het wel te goed met die zeehondjes en keert die heuglijke ontwikkeling zich tegen ze.
Want na zonneschijn komt altijd regen .
Na het zoet komt het zuur.
Zeven vette jaren, zeven magere jaren.
Enzovoort.

Er vormden zich in mijn gedachten een zwart scenario voor deze alom geliefde diertjes, een donker visioen, een helse openbaring, een danteske fantasie waarin 

zeehonden ogen worden afgeschilderd als gevreesde jagers en agressieve roofdieren waarvan er teveel zijn.,  meer dan 13.000 in de Waddenzee alleen al.

De Waddenzee is overbevolkt 

Per zeehond eten ze dagelijks 7 kilo vis

Een bedreiging voor de visstand en  de visserij.

Omdat de Waddenzee te klein is voor al die schadelijke zeehonden zwermen ze uit
over heel Nederland.

Er zijn al zeehonden gesignaleerd in de het IJ bij Amsterdam en op de Maasvlakte in 
Rotterdam.

Hoe lang zal het duren voor er een zeehond door de ringvaart zwemt of door het 
Amsterdam rijnkanaal met ernstige hinder voor de scheepvaart tot gevolg.
En vallen ze kinderen aan die zwemmen bij Blijburg.

 Het moment dat men begint met  het afschieten van zeehonden  komt 
dan snel dichterbij, 
Als een stukje noodzakelijk natuurbeheer vergelijkbaar met het afschieten van damherten 

in de Amsterdamse waterleidingduinen.

Bijkomend voordeel is dat zeehondenvlees dan weer op het menu  komt van hippe restaurants.

Het word al gegeten in bijvoorbeeld in Canada en Zweden en Groenland.

Zeehondenvlees schijnt een heel aparte smaakervaring op te leveren, een  palet aan 

smaaksensaties dat de fijnproevers niet aan zich voorbij zullen willen laten gaan.

Het is een win-win situatie.

De zeehonden krijgen  de ruimte en worden verlost van overbevolking.

De vissers kunnen weer hun brood verdienen

De scheepvaart is verlost van ernstige hinder  en de restaurants hebben weer iets nieuws  
en hips om op de kaart te zetten.

GEEF DE POËZIE TERUG AAN HET VOLK!!!!!!

POËZIE IS POPULAIR.
Poëzie leeft onder het volk.
Nergens zijn zo veel dichters als in Amsterdam.
Nergens worden meer gedichten geschreven.
Nergens zijn er meer poëzieavonden, poëziefestivals en poëzieworkshops.
Op de Dappermarkt hangt aan de gevel een regel van J.C. Bloem in 7 talen aan de muur.
DOMWEG GELUKKIG IN DE DAPPERSTRAAT
Amsterdam heeft een stadsdichter, K. Schippers.
En Nieuw West heeft een stadsdeeldichter, Otto-Sven Tromp, hier een filmpje met hem
https://youtu.be/67yCiDovrAkhttps://youtu.be/67yCiDovrAk
Maar de POËZIE IN NIET DEMOCRATISCH georganiseerd.
Via  achterkamertjespolitiek worden die dichters benoemd door een  kongsi van schimmige figuren met allemaal hun eigen belangen, waarbij OMKOPING, CHANTAGE EN SEKSUELE ATTENTIES moeilijk  uit te sluiten zijn.
Daarom mijn pleidooi:
GEEF DE POËZIE TERUG AAN HET VOLK!!!!!
Organiseer massamanifestaties waarin dichters kunnen voordragen uit eigen werk en laat het volk dan hun Stadsdichter of Stadsdeeldichter kiezen.
In alle openheid.
Met voorrondes en een grote finale op een groot podium, onder de dichtregels van J.C. Bloem.
Huldig de winnaar van dit stukje volksdemocratie in de cultuur met prijzen en lauwerkransen en laat drank en spijzen rijkelijk vloeien.
En allen zullen gelukkig zijn.

Hoe Willem wereldberoemd werd

Mokum, ook wel Amsterdam genoemd, is het middelpunt van het universum en heeft met zijn 

vrije geest en ondernemingszin al eeuwen invloed over de hele globe.

Denk aan de VOC, Johan Cruijff,  Rembrandt, Erasmus en Spinoza, om maar even wat 

willekeurige voorbeelden te noemen.

Zonder Amsterdam  zou de wereld er nu heel anders hebben uitgezien

Als je deze fantastische stad verlaat kom je overal tekens tegen die verwijzen naar  

de hoofdrol van Amsterdam.

Neem nu de doorslaggevende rol die Amsterdammers hebben gespeeld in de ontdekking 

en het in kaart brengen van de ganse aarde. 

Die geschiedenis van Amsterdam wordt bijvoorbeeld tot leven gebracht in ons 

scheepvaartmuseum. 

Het scheepvaartmuseum dat zich langzaam aan het herstellen van een jarenlang en 

dure verbouwing, waarbij het meer op een feesten en partijen complex annex 

kinderspeelplaats leek dan een serieus museum.

Ik moest aan dit museum denken toen ik laatst buiten mij geliefde Amsterdam verbleef 

op het rustieke eiland Terschelling.

Daar kwam ik een beeld tegen van Willem Barentz, de ontdekkingsreiziger en cartograaf.

Hij bleek er geboren.

Maar dankzij Amsterdam verwierf hij eeuwige roem.

Aan het eind van de zestiende eeuw hoopte men op een route naar de Oost via het noorden 

en het was Willem Barentsz die de lastige taak had gekregen deze route te ontdekken. 

In opdracht van de kaartenmaker Plancius, een gewiekste zakenman uit Amsterdam vertrok hij driemaal richting noordpoolcirkel om een noordoostpassage 

naar China en India te vinden. 

Tijdens de derde poging, in 1596, kwam Barentsz met zijn bemanning bij Nova Zembla 

vast te zitten in het ijs en waren ze genoodzaakt de winter door te brengen in ijselijke koude.

 De ontberingen waren onbeschijfelijk.

Van drijfhout werd een onderkomen getimmerd: 'Het Behouden Huys'. 

Ze hielden zichzelf in leven met het eten van poolvossen en zeehonden en werden meerdere malen bedreigd door hongerige ijsberen.

De reis had een noodlottig einde: Willem Barentsz overleefde de terugweg naar Holland niet. 

Deze horrorstory speelde door mijn hoofd toen ik een beeld van Willem Barentz op Terschelling aanschouwde en wat bleek toen ik eenmaal aan wal terugkeerde?

In de havenplaats Harlingen doen ze ook al Amsterdam  na. 

Hoe? Door het nabouwen van het originele schip Van Willem Barentz.

Dat wordt net zoiets als het schip dat bij het Scheepvaartmuseum ligt

Een paar jaartjes later en minder mooi en een stuk goedkoper. Hieruit blijkt nogmaals de  altijd inspirerende invloed van Amsterdam op de rest 

van de mensheid, tot  in Harlingen aan toe.

Dat ziet U in dit filmpje. https://youtu.be/jSuXqnSv97E