maandag 16 januari 2017

Wat is het grootste probleem voor de gewone man in het huidige tijdsgewricht?

Niet Donald Trump, de klimaathoax, de brexit of de komende verkiezingen zijn voor de 
Gewone man het grootste probleem van het huidige tijdsgewricht.
De Gewone man heeft een veel groter en aktueler probleem.
De Gewone man worstelt ermee en worden gekweld  door de gevolgen die dat met zich 
meebrengt.
Slaaptekort, woedeuitbarstingen, huiselijk geweld en depressiviteit zijn het gevolg.
De effecten voor de geestelijke gezondheid van De Gewone man zijn immens.
Het aantal mensen dat professionele hulp nodig heeft neemt toe.
Hoger ziekteverzuim en hogere ziektekosten, en hogere premies lijken onvermijdelijk.
Over de desastreuze impact op onze wankele economie kunnen we beter zwijgen.
Hoelang kunnen we dit nog verdragen?
Het probleem speelt wereldwijd, ook buiten de ringweg 10 van Amsterdam.
Er is een angstig stilzwijgen rondom dit probleem terwijl het als een veenbrand om zich 
heen grijpt.
Het is een taboe dat doorbroken moet worden.
Het is belangrijk en noodzakelijk om deze kwestie te benoemen.
De vraag die voor De Gewone man het leven tot een hel maakt is de volgende:
Waarheen kan De Gewone man nog veilig met vakantie?
Tien jaar geleden werden er nog city trips aangeboden naar Damascus en rondreizen 
door Libië.
Daar gaan nu alleen nog suicidale oorlogscorrespondenten heen?
Marokko, Tunesië, Turkije, Egypte, India, Thailand, Indonesië? Te gevaarlijk, ieder moment 
kan er een bom ontploffen of begint er een verwarde man te schieten.
Midden en Zuid Amerika? In de greep van drugsbendes en het daarbij behorende geweld.
De Verenigde Staten? Te gevaarlijk, iedere dag is er wel een schietpartij en om het minder 
of geringste wordt je jarenlang onder mensonterende omstandigheden in de gevangenis gegooid.
En ook Frankrijk, Duitsland, België zijn landen in de greep van de angst voor terreur, met 
vele wijken waar een mens met gezond verstand zich beter niet kan vertonen.
Dit alles heeft tot gevolg dat het op die paar plekken in de wereld waar je nog wel kunt 
gaan stervensdruk is en de toeristen elkaar onder de voet lopen. Me als gevolg chagerijnige 
koppen, een verpest humeur en een mislukte vakantie.
Steeds meer Nederlanders gaan dan ook in eigen land op vakantie, maar ook hier moet je 
oppassen, er zijn al tientallen wijken waar het niet pluis is, in Amsterdam, Rotterdam, 
Den Haag, Gouda, Ede, Culemburg en talloze plekken die met nu niet te binnen schieten.
Thuisblijven wordt het nieuwe vakantievieren.. Luiken dicht, deur op het nachtslot, geen 
verbinding met die enge buitenwerelden een aanzienlijke voorraad voedsel en drank en 
alle problemen van De Gewone man zijn ineens opgelost.
Tenslotte herinnert De Gewone man de woorden van de legendarische Ir. Ad van Emmenes, 
die het in de jaren 60 al wekelijks op de tv zei; : De thuisblijvers hadden gelijk”.






donderdag 12 januari 2017

De kloof tussen De Gewone Man en de politiek steeds groter

De Gewone Man haat de winter.
Sneeuw, ijs en snijdende wind.
Kou.
Barre tijden.
De hel.
Waardeloos
De Gewone Man haat de winter.

Hoe zit het met die klimaatverandering De Gewone Man zich zo op verheugde?
Nederland  een paar graden warmer worden.
Mediterrane temperaturen.
Palmbomen.
Massale wijnbouw.
Altijd in zwembroek.
Weg met de winterjas.
De Gewone Man zag het helemaal zitten.
Maar niks van dat alles.
Met verheugde gezichten spreken alle weergoeroes over naderend  winterweer.
De Gewone Man denkt de mensen die  door het ijs zakken, verdrinken, doodvriezen, aan geamputeerde  ledematen, dierenleed,
de gesprongen leidingen, de huizen zonder verwarming.
De Gewone Man vreest de klassieke vraag die binnenkort de media zal beheersen en
Donald Trump  vergetelheid zal doen verdwijnen.
Komt er een elfstedentocht?
Opzouten ermee denkt De Gewone Man.
De gewone man heeft maar een eis.
De Gewone Man eist mooi weer. 
De Gewone Man eist lente.
Nu.
Maar daar hoor je de politiek niet over, zelfs nu het verkiezingscampagne is.
En die klimaathoax gelooft De Gewone Man ook niet meer.
En zo wordt de kloof tussen de politiek en De Gewone Man steeds groter.
.




woensdag 11 januari 2017

Weg met de winter en die klimaathoax geloof ik niet meer.

Ik haat de winter.
Een heel naar bericht.
Ik hoor net dat ik dagen met sneeuw, ijs en snijdende wind tegemoet ga.
Kou.
Barre tijden.
De hel.
Waardeloos
Ik haat de winter.

Hoe zit het met die klimaatverandering waar ik me zo op verheugde?
Het zou hier  een paar graden warmer worden.
Mediterrane temperaturen.
Palmbomen.
Massale wijnbouw.
Weg met de winterjas.
Ik zag het helemaal zitten.
Maar niks van dat alles.
Met verheugde gezichten spreken alle weergoeroes over het winterweer, maar ze 
vergeten de mensen die  door het ijs zakken, verdrinken, doodvriezen, de geamputeerde 
ledematen, de gesprongen leidingen, de huizen zonder verwarming, en zo kan ik nog 
wel een tijdje doorgaan.
Binnenkort komen weer alle tv programma’s uit Friesland.
Komt er een elfstedentocht?
Opzouten ermee.

Ik eis mooi weer. 
Ik eis lente.
Nu.
Maar daar hoor je de politiek niet over.
En die klimaathoax geloof ik ook niet meer.

.






maandag 9 januari 2017

Ronald Offerman en een gedicht over de liefde

Er zijn een hoop mensen die gedichten schrijven. Er zijn heel mensen die op podia hun gedichten voorlezen. Maar hoeveel zijn echt dichter?
In de Openbare Bibliotheek aan het Oosterdok liep ik Ronald M. Offerman tegen het lijf.. Een echte dichter. En Amsterdamse vindt je ze niet.
Binnenkort komt hij met een nieuwe bundel.
https://youtu.be/qOG7zchR3Jc

De RAF bestaat nog

De RAF, Duitse terroristen uit de jaren 60, 70 en 80, zoals Ulrike Meinhof,  had een grote schare sympatisanten. In kraakcafés in de hele stad kon je altijd wel een onder de drank en/of dope zittende kraker vinden die hun daden goedpraatte. De Radikalinskies zaten vooral In de Indische Buurt, de Dapperbuurt, de Transvaalbuurt en de Staatsliedenbuurt. RAF terroristen bestaan nog, beweert Margreet den Buurman in haar nieuwste boek. Op de vlucht. Overvallen plegend. En dat kan niet zonder hulp, zonder vrienden, onder schuiladressen. Zouden ze nog connecties in Amsterdam hebben? https://youtu.be/Aeq1xHXp8-w

zondag 8 januari 2017

De gewone man en de verkiezingen: niet kiezen of niet stemmen



De Verkiezingen zijn in aantocht en een groot scala aan clowns, grappenmakers, non valeurs, poseurs, 
opportunisten en praatjesmakers heeft voor die gelegenheid een nieuwe partij opgericht.
Allemaal met als doel om meer naar de Gewone Man te luisteren.
Want de  Gewone Man is boos.
Boos op van alles en nog wat. 
De Gewone Man  is boos op de politiek.
Boos dat er niet naar hem de Gewone Man  geluisterd wordt.
Boos omdat de Gewone Man de hele dag allerlei enge verhalen over moord en doodslag op het 
internet leest.
Boos  omdat  het leven  voor de Gewone Man steeds duurder  wordt.
Boos omdat de Gewone Man de hedendaagse technologie steeds minder snapt.
Boos omdat de vijfde jaarlijkse vakantie van de Gewone Man in het gedrang komt.
Boos op het slechte weer waaraan de Gewone Man wordt blootgesteld.
Boos op de televisie, die steeds meer op een propaganda instrument van Noord Koreaanse 
proporties gaat lijken, volgens de Gewone Man.
En niemand die er wat aan doet.
Niemand luistert naar de gewone man.
Maar dat is nu anders. 
Iedere dag wordt er wel een partij opgericht voor de Gewone Man.
Die verwaande snotneus Thierry Baudet met zijn Forum voor Democratie. 
Die ijdeltuit/advocaat Peter Plasman met zijn partij voor niet kiezers, 
Voormalig wereldkampioen  dammen Harm Wiersma met de partij voor niet stemmers. 
Metromafkees Jan Dijkgraaf met Geen Peil. 
Zwarte Piet haatster Sylvana  Simons met haar partij Artikel 1 voor de Gewone Man 
die zich gediscrimineerd voelt.
En er is vast vandaag nog een partij bijgekomen.
Ze willen allemaal de stem van de gewone man laten horen.
Maar de Gewone man denkt aan een gedicht van  Gerard Reve, geboren en getogen 
in  Betondorp.

Getuigenis

Ze willen dat ik schrijf
voor de vooruitgang.
Maar ik kan niet schrijven zoals zij,
al stam ik van hen af.
Ik moet de wijken van het volk in
en mijn oor te luisteren leggen:
zo hoor je nog eens wat.
Wat wil het volk?
Niet veel goeds, dat is zeker.
Dus ga ik de straat op,
met mijn eigen vaandel
waarop geschreven staat:
Vrijheid! Ziekte! Ouderdom!
Lang leve de Dood!

Laat dat al een wijze les zijn voor al die clowns, grappenmakers, non valeurs, poseurs, 
opportunisten en praatjesmakers  denkt de Gewone man, overwegende bij die verkiezingen 
gewoon gezellig thuis te blijven.




zondag 1 januari 2017

De Gewone Man: Afkicken is voor watjes.

Verslaving is erg. Heel erg. Weet de Gewone Man uit eigen ervaring. 
De Gewone Man is zwaar verslaafd. Continu wil de gewone  man gebruiken.  
Het beheerst zijn leven. Aan iets anders kan de gewone man  niet denken. 
Zijn leven is een hel vol slechte en negatieve gedachten over het leven, de wereld
en de medemens.
De  Gewone Man  is ernstig verslaafd
Aan nieuws.
Aanslagen, duizend bommen en granaten, oorlog,  doden, gewonden, zielige 
gehandicapten,huilende sirenes, politieke haarkloverijen, 
om aandacht hengelende muzikanten, acteurs, kunstenaars, showbizzberoemdheden 
en radio en televisiepersoonlijkheden, sport, vooral 
voetbal met zijn overdreven kapitalisme, verkiezingen hier of waar ook ter wereld, 
de Gewone Man kan niet zonder, en dat zorgt voor een permanente stroom van 
onrustige gevoelens, angst, jaloezie en mensenhaat. 
Het zal niet lang meer duren of de  Gewone Man  gaat aan een overdosis te onder.

Iedere verslaafde probeert wel eens af te kicken.
Ook de Gewone Man . 
De  Gewone Man  vluchtte naar een tropisch eiland, twee weken onder een palmboom  
met heerlijk tropische vruchtensappen, verrukkelijk exotisch voedsel en zon, zee en strand.
Ver weg van die zieke wereld van het nieuws.
De  Gewone Man  werd  een ander mens, positief, vrolijk en met hoop voor de mensheid. 
Voor zichzelf zag de Gewone Man  een glorieuze toekomst als positivistische columnist.
Weg was al het negativisme en alle gedachten over ondergang van  onze cultuur en 
spookbeelden over oorlog, armoede, verval , honger, ziekte, epidemieën en de dood 
van onze planeet.
De Gewone Man kreeg echt weer zin in het leven.
En toen ging de Gewone Man weer naar huis.
En gelijk ging het mis.
Zoals veel alcoholisten na een kuur in de Jellinek dezelfde avond weer dronken in de kroeg zitten 
en heroïne- en cocaïneverslaafden door foute vrienden binnen de kortste keren weer aan 
de dope zitten viel ook de Gewone Man   ongenadige terug.
Gelijk.
Meedogenloos.
Ik stapte het vliegtuig naar huis binnen, en daar lag hij. 
Een krant.
Met Nieuws.
Met schreeuwende koppen.
Met sensatie.
Afkicken is voor watjes dacht de Gewone Man   gelijk.
En zijn hersens  maakten weer dat stofje aan dat iedere verslaafd afhankelijk maakt.
En terug was de verslaving.
Terug was de afhankelijkheid.
Heerlijk.
Wat had de Gewone Man  dat gevoel lang gemist.
En nu zit de Gewone Man  weer dag en nacht achter mijn laptop, met tegelijk radio en tv aan, 
telefonerend op zoek naar nieuws, en onderwijl zenuwachtig naar de brievenbus lopend 
om te kijken of de krant er al is.
En die andere verslaving, om zinloze stukjes te tikken, is ook weer terug.







Afkicken is voor watjes

Verslaving is erg. Heel erg. Dat weet ik uit eigen ervaring.  Ik ben zwaar verslaafd. Continu wil  ik  gebruiken.  Het beheerst mijn leven. Aan iets anders kan ik niet denken. Mijn leven is een hel vol slechte en negatieve gedachten over het leven, de wereld en de medemens.
Hier en nu heb ik de moed ervoor uit te komen. Wil ik het aan een ieder die het wil weten bekend maken. Ik ben ernstig verslaafd. Ernstig verslaafd aan nieuws.
Aanslagen, duizend bommen en granaten, oorlog,  doden, gewonden, zielige gehandicapten huilende sirenes, politieke haarkloverijen, om aandacht hengelende muzikanten, acteurs, kunstenaars, showbizzberoemdheden en radio en televisiepersoonlijkheden, sport, vooral voetbal met zijn overdreven kapitalisme, verkiezingen hier of waar ook ter wereld, ik kan niet zonder, en zorgt voor een permanente stroom van onrustige gevoelens, angst, jaloezie en mensenhaat.
Het zal niet lang meer duren of ik ga aan een overdosis te onder.
Iedere verslaafde probeert wel eens af te kicken.
Ook ik.
Ik ben gevlucht naar een tropisch eiland, twee weken onder een palmboom gezeten met heerlijk tropische vruchtensappen, verrukkelijk exotisch voedsel en zon, zee en strand.
Ik werd een ander mens, positief, vrolijk en met hoop voor de mensheid. Voor mezelf zag ik een glorieuze toekomst als positivistische columnist.
Mijn hoofd was leeg. Weg was al dat negativisme en gedachten over ondergang van  onze cultuur en spookbeelden over oorlog, armoede, verval , honger, ziekte, epidemieën en de dood van onze planeet.
Ik had echt weer zin in het leven.
En toen ging ik weer naar huis.
En gelijk ging het mis.
Zoals veel alcoholisten na een kuur in de Jellinek dezelfde avond weer dronken in de kroeg zitten en heroïne- en cocaïneverslaafden door foute vrienden binnen de kortste keren weer aan de dope zitten viel ook ik ongenadige terug.
Gelijk.
Ik stapte het vliegtuig naar huis binnen, en daar lag hij.
Een krant.
Met Nieuws.
Met schreeuwende koppen.
Met sensatie.
Afkicken is voor watjes dacht ik gelijk.
En mijn hersens  maakten weer dat stofje aan dat iedere verslaafd afhankelijk maakt.
En terug was de verslaving.
Terug was de afhankelijkheid.
Heerlijk.
Wat had ik dat gevoel lang gemist.
En nu zit ik weer dag en nacht achter mijn laptop, met tegelijk radio en tv aan, telefonerend op zoek naar nieuws, en onderwijl zenuwachtig naar de brievenbus lopend om te kijken of de krant er al is.
En die andere verslaving, om zinloze stukjes te tikken, is ook weer terug.





maandag 5 december 2016

Kranten smeken mij om hulp bij hun gevecht tegen de bierkaai.

Ik kan helemaal voor gratis en voor niks 8 weken een abonnement op de Volkskrant of het Parool krijgen.
Kranten die op Oostenburg in Amsterdam gevestigd zijn.
Het is een  noodkreet.
Een wanhoopsactie.
Een sprong in het duister.
Smekend om mijn hulp.
Ik voel de angst bij de mensen die daar hun  brood verdienen.
Al jarenlang hebben ze te maken met minder lezers.
Bezuinigingen op de redactie.
Minder pagina’s.
Verslechterende arbeidsomstandigheden.
Marginalisering.
Ze zitten in de hoek waar de klappen vallen.
Ze vechten tegen de bierkaai.
De nood is hoog.
Het water staat ze aan de lippen.
Ze rekenen op mij.
Op mijn solidariteit.
Ben ik hun reddende engel?
Want ook ik heb voor een dagblad gewerkt.
Als inktkoelie.
Letterknecht.
Slaaf van de deadline.
Voor dagblad Waarheid.
In die tijd werd een krant nog met typemachines, telex, carbonpapier, elastiek, plakband en paperclips gemaakt.
Ze zochten  mensen  die geen lid waren van de Communistische Partij Nederland, de eigenaar van die krant.
Partijlozen.
Nuttige idioten.
Opportunisten.
Fellow travellers.
Een van hen was ik.
Mijn bijdrage als sterverslaggever mocht niet baten.
Een keihard faillissement maakte er een einde aan.
Voor dat lot vrees ik bij de meeste dagbladen die ik nu 8 weken lang gratis en voor niks kan krijgen.
Een laatste oprisping van een zieltogend bedrijfstak.
Ik heb medelijden met al die beeldschermslaven daar op Oostenburg.
Ooit werden hier schepen gebouwd die de wereldzeeën bevoeren.
Machines in elkaar gezet voor verre landen.
Nu strijden  dagbladen hun doodstrijd.
Met gratis abonnementen.
In mijn glazen bol zie ik de toekomst.
De toekomst die onafwendbaar is.
De kranten verdwijnen en die kantoorpanden worden verbouwd.
Tot hotel.
Tot terminal voor touringcarbussen.
Na  persmuskieten komen de toeristen.
Met hun smartphone sturen die toeristen berichten naar iedere denkbare uithoek van de planeet.
Gratis en voor niks.

vrijdag 2 december 2016

De gewone man en waarheid als 20e eeuws concept.

De gewone man hoorde een liedje uit de vorige eeuw.
"Newspaper" van Gruppo Sportivo.
Citaat: "Don't read the papers, believe in facts".
Tegenwoordig gelooft bijna niemand meer het  nieuws.
Steeds minder mensen lezen de krant.
Feiten zijn meningen geworden.
Er is een overdosis aan leugens, onzin en onwaarheden.
De mensen geloven wat ze willen.
De waarheid is een 20e eeuws concept.
Dacht de gewone man.

Alhoewel, in de 20e eeuw was er een krant die de Waarheid heette en  niet iedereen
geloofde wat daar  instond, herinnerde de gewone man zich.

donderdag 1 december 2016

De gewone man is verdwaald op de digitale snelweg

De gewone man plaatste een bestelling via de digitale snelweg.
Met  een paar klikken was de koop gedaan.
Met een paar klikken de betaling.
Daarna ontving de gewone man een e-mail  over levering van het stukje
magische moderne technologie waarop hij zijn oog had laten vallen. 
De levering was de volgende dag.
Maar waar?
Ook na meerdere malen herlezen van het bericht bleef dit onduidelijk.
Moest de gewone man nu nagelbijtend thuisblijven wachten of naar  een winkel
op een half uur reizen om de door hem bestelde  hippe  eigentijdse wondermachine
af te halen?
De gewone man belde de hulpdesk.
Daar was het heel erg druk meldde een elektronische stem.
Waarna de   verbinding automatisch werd verbroken.
Via facebook, twitter en e-mail kon hij een vraag stellen zag de gewone man
op het scherm van zijn computer.
Het zou minstens 24 uur duren voor er een antwoord kwam.
Ik ben verdwaald  en terechtgekomen in een elektronisch oerwoud,
dacht de gewone man.
En geen mens kan me helpen.


maandag 21 november 2016

Waarom lopen meisjes van huis weg? Een samenloop van omstandigheden.

Toeval.
Ik geloof er heilig in.
Het toeval heeft zich nog nooit vergist.
Samenloop van omstandigheden.
Soms heb je dat.
Bijvoorbeeld het nieuws dat twee meisjes uit Bergen op Zoom zoek
zijn.
Van huis weggelopen.
Op zoek naar avontuur.
Ze werden teruggevonden in Albufeira.
Een uur later loop ik Jowi Schmitz tegen het lijf.
Bij een radioprogramma van Amsterdam FM.
Jowi heeft een boek geschreven over een meisje dat van huis wegloopt.
Op zoek het avontuur.
Het boek is fictie.
Maar gebaseerd op haar  eigen ervaring.
Als 14 jarige liep ze weg van huis
Titel "Weg".
Toeval.
Tweede gast in dat radioprogramma was een voormalig presentatrice van Astro tv.
Een tv programma met paranormalen, toekomstvoorspellers en waarzeggers.
Zou die dit ook als een toevallige samenloop van omstandigheden hebben beoordeeld?
Ik heb het haar niet gevraagd.
Want ik geloof heilig in het toeval.

Hier een interview met Jowi  https://youtu.be/OXknlzaR8ag

dinsdag 15 november 2016

Doodsangst bij de kletsende klasse

Erg leuk, die paniek bij zich serieus noemende kranten, radio en tv.
Bij de gehele kletsende klasse van opiniemakers, columnisten en andere praatjesmakers.
Ze begrijpen de gewone Henk en Ingrid niet.
Daar zijn ze opeens achter gekomen.
Na jarenlang de andere kant op kijken, schrijven en praten.
De geest in uit de fles. 
Ze zijn bang. 
In de war. 
Weten niet hoe het verder moet.
Oude waarheden gelden niet langer. 
Verwarring overal.
Daar staan ze met hun opgeblazen ego's.
Doodsangst in hun ogen. 
Is mijn baantje in gevaar? 
Loopt mijn riante inkomen gevaar? 
Komt er een einde aan de status quo en onze bevoorrechte positie?
Hebben we iets gemist? Leggen we niet goed genoeg uit hoe belangrijk we zijn?
Hoe bereiken we de gewone man en vrouw, Henk en Ingrid? 
Hoe overtuigen we die van onze morele superioriteit? 
Zodat ze toch weer in ons gaan geloven?
En alles bij hetzelfde blijft?
Zodat we gewoon door kunnen gaan met het continue bombardement van bullshit.
Grote angst voor  die verkiezingen in maart. 
Hoe gaat dat aflopen?
Stress. 
Onzekerheid.
Overslaande stemmen. 
Zichzelf overschreeuwend. 
Wijd opengesperde ogen. 
Als konijnen die in een koplamp kijken.
Heerlijk.
Ik kan daar erg van genieten.


maandag 14 november 2016

Ik en het IDFA, een stukje nostalgie.

Het  was de ouwe oproerkraaier Jan Vrijman die me ooit voor het karretje spande van het IDFA. Of ik daar niet wat tv programmaatjes voor kon maken? Voor hun 3e editie. Want de nationale tv had geen interesse. Toen was het IDFA nog een klein filmfestivalletje in de Balie en de naastgelegen inmiddels gesloten  bioscoop  Alfa, georganiseerd door drie dames uit Utrecht.
Die goeie ouwe tijden.
De publieksprijs heette nog gewoon de wisselzaktrofee, je hoefde niet vechten om een kaartje, je steeds legitimeren met een pasjes er was niemand te bekennen die met de Hilversumse omroepmaffia te maken had.
Documentairemakers bleken in de meeste gevallen onderbetaalde goedwillende idealisten met een goed idee die keihard worden uitgebuit door producenten en televisiestations bij wie het alleen maar om de centjes  en het marktaandeel gaat.
  Nu is het IDFA een megafestival  waar door de hele stad vlaggen voor wapperen. De drie dames zijn nu door de wol geverfde cultuurbobo's. Structurele subsidie van de gemeente Amsterdam. Een paradepaardje voor die linkse VPRO.  IDFA is een succes. Een paradepaardje. Ze zitten in een duur kantoorpand aan het Frederiksplein. Van harte gefeliciteerd.
Ik koester warme herinneringen aa  het IDFA.
Jarenlang was het IDFA voor mij een weekje feesten en slempen.
In een mix van alcohol en drugs en een paar goeie en een hoop slechte films. Doorzakken met journalisten, klagende filmmakers, gladde producenten, onbetrouwbare omroeptypes een mensen die er graag bij willen horen. En dan slingerend op de fiets terug naar de Amsterdam oost. Een wonder dat ik nooit een ongeluk heb gehad in al die jaren.
Zelf ben ik jaren afgehaakt. Het is nu de wereld van de omroepbobo’s en mensen die zich zelf heel belangrijk vinden. Ik om er al jaren niet meer. Is het me misschien te burgerlijk  geworden? Te truttig? Te politiek correct? Te keurig? Te saai? Of had ik er gewoon genoeg van? Of ben ik zelf te saai, te burgerlijk en te truttig geworden.
Ik zelf heb me hevig teleurgesteld in de mensheid  en somber over de toekomst teruggetrokken uit het openbare leven, en zit hier in een spartaans ingerichte sociale woning op een eiland met een dieet van peulvruchten, havermout, groene groenten en vitaminepreparaten het einde der tijden af te wachten. Azijn te pissen op het internet. Maar ik heb een compilatie  (met dank aan het gemeentearchief) uit die programma's die ik maakte  in de jaren 80  en 90.   Gewoon omdat ik daar zin in had. Ome Jan Vrijman zit daar ook nog even heel kort in. Was het toen eigenlijk wel zo leuk? Hier de link http://youtu.be/LIBo3wQdFgg?

maandag 7 november 2016

Ik ben allochtoon en daar ben ik trots op.

Je suis allochtoon. Ich bin allochtoon. Ik ben allochtoon.
Ik vind het triest dat de Nederlandse overheid dit begrip afschaft en zodoende  mijn identiteit 
ontkent.
Ik woon weliswaar al tientallen jaren in Amsterdam. Maar een Amsterdammer,
 een echte jofele Mokummer zal ik nooit worden.
Ik hoef maar een rondje door het Flevopark te fietsen om me dat te realiseren.
Er zijn geen duinen. De zee is ver weg.
Je bent hier niet geboren en zal er nooit helemaal bij horen.
Maar dat wil ik ook helemaal niet.
Ik ben allochtoon en daar ben ik trots op.
Maar die trots wordt me nu afgenomen.
Mijn roots als allochtoon, mijn cultuur als allochtoon en mijn geboortegrond als allochtoon. 
Ik eis respect voor mijn geboortestad.
Respect voor mijn roots.
Mijn geboortestad is de belangrijkste stad ter wereld. 
Een stad  die de koers van de wereldgeschiedenis ingrijpend heeft veranderd. 
De stad namelijk waar de boekdrukkunst werd uitgevonden.
Ter bewijs daarvan staat een groot standbeeld van de uitvinder Laurens Janszoon Coster 
op de Grote Markt aldaar.
Jaloerse stemmen en duistere krachten beweren wel eens dat de Chinezen of de 
Duitsers eerder waren. 
Maar dat is allemaal rancune, kinnesinne, roddel, achterklap, leugens en valse propaganda. 
U begrijpt het, ik het hier over de mooie stad Haarlem.
De stad ook waar de schrijver leefde aan wie in de 20e eeuw de Nobelprijs voor de literatuur 
had moeten worden toegekend.
Een literair genie.
Een man die ook de eerste televisiepersoonlijkheid van Nederland was. 
Godfried Bomans.
En de stad van de man die in diezelfde 20e eeuw de mooiste liedteksten  schreef. 
De aan melancholie en drankzucht ten onder gegane taalkunstenaar Lennart Nijgh.
Deze roots draag ik met me mee.
Het is een zware last maar ik draag hem met trots.

Luister  maar vol nostalgie naar  “Testament” van Lennart  Nijgh, perfecte sfeeromschrijving van mijn  jeugd te 023 gezongen door Boudewijn de Groot 
https://youtu.be/KU4mrTwWafE